Πληγωμένα αντικείμενα.

Τον λένε Ηλία Καριπίδη. Εχει κάνει ένα σωρό εικαστικές εκθέσεις , με καλύτερη την τελευταία όπου μάζεψε αρκετές χιλιάδες ευρώ. Την ονόμασε… (πληγωμένα αντικείμενα). Πήρε μια δωδεκάδα ίδια λαμπατέρ, τα έσπασε, τα έκαψε, μερικά τα πολτοποίησε και ύστερα, με ότι μπορούσε πρόχειρα να βρει, κολλητική ταινία ή κόλα ούχου, τα επιδιόρθωσε. Στην έκθεση που έκανε τα (πληγωμένα) λαμπατέρ έγιναν ανάρπαστα.

Κοίταξα τον Αντρέα που οδηγούσε δίπλα μου.
-Και γιατί μας κάλεσε ;
-Δεν ξέρω, τον γνωρίζω ελάχιστα από την σχολή. Είναι ψώνιο, τελείως ψώνιο.
Σταματήσαμε έξω από μια πολυκατοικία.
-Τουλάχιστον ο τύπος ξέρει να ζει.
Γύρω, γύρω υπήρχαν χαλάσματα. Ούτε ψυχή. Μας άνοιξε την πόρτα ένας χοντρός με λιγδιασμένη φανέλα από κάτι σα τσιμέντο.
-Γεια σου Αντρέα, είπε ο χοντρός και αγκάλιασε μέχρι πνιγμού τον φίλο μου.

Έβαλε στα ποτήρια λίγο ουίσκι.
-Ένα σωρό λεφτά μάζεψα. Σώθηκα. Είχα και προτάσεις, ένας τύπος λίγο εκκεντρικός μου πρότεινε να του κάνω ιδιωτική έκθεση για πεντακόσιες χιλιάδες ευρώ. Ακου νούμερα.
-Με τι αν επιτρέπεται;
-Θα την ονομάσω (πληγωμένα κορμιά). Ακριβώς η ίδια διαδικασία με ανθρώπινα κορμιά. Σκέψου μια βαθειά τομή στην κοιλιά ραμμένη με απλή κλωστή ή ένα κομμένο δάκτυλο ξανακολλημένο με σελοτέιπ ή ένα βγαλμένο μάτι τοποθετημένο στην κόγχη με κόλα, όπως με τα λαμπατέρ.
-Σώπα ρε Ηλία, είπε ο Αντρέας , και ποιος θα δεχτεί;
-Εσείς, είπε ήρεμα ο Ηλίας.

Έκανα να σηκωθώ . Αδύνατον. Ζαλιζόμουν , ο κόσμος γύριζε. Το ουίσκι, κάτι είχε ρίξει στο ουίσκι. Ο Αντρέας έπεσε μ’ ένα γδούπο στο πάτωμα.
-Σκατά, ήταν η τελευταία μου κουβέντα.

-Δυστυχώς, πρόλαβα να ακούσω, μετά την επέμβαση κανένα από τα λαμπατέρ δεν άναβε.